donderdag 26 april 2018

Mijn leven in mijn handen

donderdag 26 april 2018



Mijn leven in mijn handen. Letterlijk en figuurlijk. Letterlijk omdat ik mijn leven zowat vastleg. Met mijn camera leg ik veel vast. Dit print ik altijd rond de zomervakantie en kerstvakantie uit om in fotoboeken te plakken. Veel werk maar geweldig om te hebben en kunnen bewaren. Zo heb je altijd de foto's die je heb gemaakt en de herhinneringen. Ze kunnen niet crashen haha. Ik heb nu alweer negen boeken bijna allemaal helemaal vol. 


Toch zit er ook soms een kant aan waar ik voor moet opletten. Als je alles vast wil leggen zit je dan nog wel in het moment? Beleef je het moment dan nog wel of ben je druk met die ene foto te maken? Moet toch nog overnieuw geposeerd worden voor die ene foto omdat hij niet goed genoeg was? Ik zeg niet dat dat bij mij gebeurd. Wat ik wil vertellen is dat ik de laatste tijd heb geleerd dat het ook goed is om van een moment te genieten. En dan maar niet die foto te hebben die je graag wilde. Maar wel een geweldige herinnering daaraan.

Voorbeeld. Ik zat in de tuin. Er kwam een bonte specht zitten drinken op de ton. Ik had mijn camera bij de hand en mijn vader fluisterde: "Maak een foto!!! Hij zal prachtig worden." Waarop ik dat eerst wilde doen maar toen bedacht dat ik liever van het moment wilde genieten. Hoe de bonte specht zich waste in het water en eten uit ons eethuisje pakte was prachtig. Ik heb nu dus ook niet daar een foto van maar wel een herinnering. Eentje waar ik van kan denken. Toen genoot ik op dat moment en was ik even nergens anders mee bezig dan met de bonte specht en hoe mooi het licht viel ect.


Maar nog even terug komen op figuurlijk mijn leven in mijn handen houden. Daar kan ik wel wat van. Proberen vooruit te plannen en weten wat ik in de toekomst wil doen. De angst omdat je het niet kan weten. Maar toch wel wilt weten. Het belemmert mij soms wel eens. Toch lukt het mij stukje bij beetje te accepteren dat leven niet voorspelbaar is. Dus eigenlijk moet de titel zijn, mijn leven ligt niet in mijn handen. 

Steeds meer merk ik dat ik dit kan. Dat ik kan zeggen op de vraag wat wil je in de toekomst, ik zie wel waar ik beland. Natuurlijk heb ik nog steeds wel een aantal ideeën wat ik kan gaan doen later. maar misschien komt er in de tussentijd wel iets op mijn pad. Ik zie wel. 



De toekomst is onzeker. Je kan het zien als een zwart gat waar je in kunt valt. Je kan het ook zien als een tunnel die valt te ontdekken, opzoek naar schatten. Je ziet niet waar je naartoe gaat. Maar dat is een uitdaging. En als je het gevoel heb dat je wereld instort en dat het niet goed gaat komen, denk dan eraan dat morgen de zon weer opkomt en het leven altijd doorgaat. Dat probeer ik mijzelf ook altijd voor te houden en het geeft mij moed. Wetend dat morgen weer de zon opkomt en er weer een nieuwe kans is.

Nou dat is wel weer wat. Mijn idee om een blogje te schrijven over mijn fotoboeken is veranderd in een levensles die ik nog aan het leren ben. Waarom ik dit schrijf is omdat ik hoop dat ik je kan meegeven dat iedereen angsten heeft en dat iedereen wel eens het gevoel dat je even niet verder kan. Maar dat het altijd weer een nieuwe dag is die voor je staat.

Hieronder een liedje wat mij de laatste tijd ongelooflijk inspireert en dan kan ik alleen nog zeggen,
Geniet van de vakantie en anders veel succes met wat je deze week moet doen.



Liefs,
Miriam Verkerk

Een reactie posten