maandag 22 januari 2018

It-was-not-my-yay-day-last-friday

maandag 22 januari 2018

Mijn leven gaat niet altijd over zonnestralen rozen en regenbogen. Afgelopen vrijdag al helemaal niet. Soms heb je zo'n dag waarop je wakker word en al denkt "Dit word hem niet vandaag". Nou ik had dat die avond daarvoor al. En mijn gevoel had gelijk. Ik was nog niet eens op school aangekomen en ik wenste al dat ik thuis was gebleven. Dit is wat er gebeurde.


Mijn ochtend startte als elke normale ochtend. Ik werd wakker en deed mijn ding. Dilemma what to wear en what to eat. Na mijn ochtendroutine pakte ik mijn tas en tekenmap en vertrok ik op de fiets richting de bus. Vanaf daar ging het nog goed. Ik kwam een vriendin tegen laten we haar I noemen en samen namen we dezelfde bus. Ik had afgesproken om met een andere vriendin laten we haar even M noemen contact op te nemen omdat zij door een paar donkere steegjes moest lopen. En op het moment dat ik moest uitstappen belde M. Ik neem op, check uit en loop naar de trein toe waar ik nog even klets met M aan de telefoon en dan weer ophang. Samen met vriendin I nam ik de trein vanuit Dordrecht richting Rotterdam waar ik afscheid nam van vriendin I. En in de hal wacht ik op M.

Als ik wacht kijk ik graag naar mensen en dan opeens zie ik een meisje lopen met een map in haar handen. Mijn maag zakt naar mijn tenen. Waar is mijn map??? En op dat moment flitst door mijn hoofd dat ik hem in de bus heb laten staan. In alle haast. Was ik maar thuis gebleven. Paniek slaat door mijn lichaam. Wat moet ik doen?? Ik kan de trein meteen terug nemen. Maar je moet wachten op M. Die bus is trouwens toch al weg. Stomkop ook wat je bent. Ik kon wel huilen. 

Ondertussen kwam M aan en toen ik aan haar vertelde wat er was gebeurd kon ik wel door de grond zakken. Ik zal je de rest van het verhaal in details maar besparen maar waar het op neer kwam was dat ik naar school ging. Daar tegen de docent zei dat ik terug ging om naar Dordrecht te gaan om toch even te kijken of ze hem hadden gevonden. 

Door de treinreis en een boek wat ik aan het lezen was werd ik weer rustig. Ik kreeg een levensles die ik zeker mee ga nemen in de toekomst. Ik kwam namelijk tot het besef dat er ergere dingen kunnen gebeuren. Er is niemand dood en ik kon op dat moment niks meer aan de situatie veranderen. Als ik zou stressen zou ik het moment alleen maar erger maken en toen ik naar buiten keek en de zon op zag gaan was ik toch dankbaar dat ze zon elke dag maar weer op komt.

Op Dordrecht kwam ik niet veel verder dus besloot ik terug te gaan naar school. Op school heb ik niet veel gedaan omdat ik niet meer in de werk modus zat. Maar toen ik toch even bezig was op mijn tablet liet ik die tot overmaat van ramp vallen. Heel het scherm aan diggelen. Het raakte mij niet. Ik was vooral blij dat het niet mijn mobiel was. Het kon erger.

En dat kon het ook want mijn favoriete bloesje kwam onder de verf. Maar weer raakte te mij niet zo erg. Ik had niet zoveel paniek meer. Het kon namelijk nog erger. Gelukkig is die dag niks meer gebeurd. 


Ik weet niet zo goed wat ik hiermee wil vertellen. Alleen dat iedereen wel eens een rot dag heeft. Je echt mag balen van iets. Maar dat het altijd erger kan. En dat de zon gratis en voor niets opkomt en de vogels fluiten, konijntjes door het grasveld rennen en dat daarmee mijn problemen minder erg leken. Wat is echt belangrijk in jouw leven? Dan valt een map met tekeningen, een blouse of een tablet mee.

O hoe het is afgelopen met mijn map vol tekeningen?  Na een heel weekend de site ILost in de gaten te houden heb ik hem Maandag daarop gevonden en hem opgehaald.(Dat was nog een verhaal apart maar niet voor nu.) Mijn blouse heb ik soort van schoon gekregen maar niet helemaal en de tablet ga ik denk ik maar weg gooien. 

En ben je benieuwd welk boek ik las? Voor de boeken nerds zoals ik hij heet "Hou me vast". I know de titel is cliché maar de inhoud is prachtig. 

Fijne dag nog en kijk af en toe om je heen. Er is zoveel moois om je heen waar je soms voorbij loopt en je niet van bewust bent. 

Liefs, Mir

Ps, Deze foto's zijn van een ochtend waar ik fruit nam als ontbijt en toen zag dat er een hele mooie licht naar binnen scheen. Dus toen maakte ik foto's. 

Een reactie posten